Toen gisteren vrienden op bezoek kwamen, werden herinneringen uit de jeugd opgehaald waaronder ook de pijnlijke. En hoe duidelijk de dynamieken het eigen leven creëren, tot zij een plaats krijgen in lichaam, geest en de ziel.
In mij heb ik een beeld naar mijn ouders met de gedachte en het gevoel dat alles wat tussen hen was ik bij hen laat. Ik sta op afstand volledig in verbinding met hen. De oude energie en patronen zijn weg. De innerlijke ruimte is vervuld en gevuld met warmte en in mij zijn mijn ouders één. Een stroom van voortstuwende energie stroomt door mij heen.
Eigenaardig is er geen gevoel van dankbaarheid. Enkel meegenomen in de stroom van het zijn en leven. Ook mijn kinderen en kleinkinderen zijn mij geen dank verschuldigd. Omdat wij allen meegenomen zijn in dezelfde stroom, zonder tijd.
Geef een reactie